Hakkında
Vladimir Bartol'un Alamut romanı, on birinci yüzyılın sonlarında İran'ın dağlık bölgesindeki Alamut Kalesi'ne götürür okuru. Kalenin efendisi Hasan Sabbah, çevresine topladığı genç fedailerin sadakatini yalnızca inançla değil, dikkatle kurduğu bir düzenle de pekiştirir. Roman, genç İbn Tahir'in gözünden bu dünyanın içine girer ve kalenin kapalı dünyasında kimin neye, neden inandığını sorgulatır. Bartol, tarihsel bir çevreyi bir inanç hikâyesinden çok iktidarın, itaatin ve yönlendirmenin nasıl işlediğine dair bir düşünce alanına dönüştürür. Hasan Sabbah'ın ileri sürdüğü, hiçbir şeyin gerçek olmadığı ve her şeyin serbest olduğu yönündeki sözler kitabın düşünsel eksenini oluşturur. Sloven edebiyatının önemli adlarından Bartol'un bu eseri, 1938'de yayımlandıktan sonra uzun süre geniş çevrelerce tanınmadı; ancak ilerleyen yıllarda dünya çapında büyük ilgi gördü. Din, siyaset ve ideoloji üzerine düşünmeyi seven okurlar için hem tarihsel bir macera hem de bugüne seslenen bir roman.

